Współczesna rzeźba polska ze zbiorów CENTRUM RZEŹBY POLSKIEJ W OROŃSKU

Autor scenariusza i aranżacji- Jarosław Pajek

Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku jest miejscem spotkań artystów z różnych stron świata, z różnymi kulturowymi doświadczeniami, różnymi tradycjami współczesnej rzeźby polskiej. Działalność kolekcjonerską podjęło Centrum od początku swojego istnienia w odrestaurowanej siedzibie malarza batalisty Józefa Brandta, czyli od roku 1981. Początkowo skromny zbiór z biegiem lat rozbudował się o obiekty przestrzenne, głównie rzeźbiarskie, ale również obejmujące inne media, bądź oscylujące na pograniczu sztuk wizualnych, wykonane w różnej skali i technologii.

Orońska kolekcja formowała się równolegle z przeobrażeniami i dziejami całej instytucji. Pewnej systematyzacji uległa w roku 1992, tj. w momencie opracowania programu dla utworzonego Muzeum Rzeźby Współczesnej. Pozwolił on na kolekcjonowanie rzeźb w rozumieniu tradycyjnym, jak również obiektów niekonwencjonalnych, prac o dużych rozmiarach, cięrzaże, złożonej technologicznie konstrukcji lub ograniczonej trwałości. Liczne prace zasilające zbiór powstawały na miejscu, podczas pobytów indywidualnych, plenerów w trakcie przygotowania przez rzeźbiarzy wystaw, czasem na specjalne zamówienie, atakże w efekcie utrwaleń, prac konserwtorskich i rekonstrukcji. Dla dopełnienia wizerunku sztuki współczesnej Muzeum pozyskuje również dzieła bezpośrednio z pracowni artystów, ze zbiorów rodzinnych lub od innych instytucji. Popularyzacji kolekcji sprzyja wielkość przestrzeni ekspozycyjnych Centrum oraz zaplecze naukowe i konserwatorskie. Poprzez fakt istnienia Muzeum Rzeźby Współczesnej i galerii "Oranżeria", "Kaplica", "Wozownia" możliwe stało się zachowanie spuścizny artystycznej wielu artystów polskich i zapewnienie jej bytu muzealnego. Stan posiadania Muzeum przekracz już tysiąc obiektów. Wśród nich dominuje rzeźba konwencjonalna XX wieku.

W zbiorach znajdują się prace: Magdaleny Abakanowicz, Andrzeja Bednarczyka, Bronisława Chromego, Zbigniewa Frąckiewicza, Jerzego i Krystiana Jarnuszkiewiczów, Katarzyny Kobro, Stanisława Kulona, Konstantego Laszczki, Teresy Murak, Adama Myjaka, Zdzisława Pidka, Magdaleny Więcek- Wnuk, Zofii Woźnej, Barbary Zbrożyny, Gustawa Zemły oraz wielu innych.
Ważną część kolekcji stanowią realizacje powstałe w osttnich latach. Dotyczy to szczególnie prac młodego pokolenia, które w ramach organizowanych przez Centrum Triennale Młodych (od 1992 r. dotychczas odbyły się cztery edycje), miało tu możliwość artystycznego debiutu. Prace te służyły także realizowanej przez Centrum serii wystaw tzw. dekadowych (prezentujących kolejno lata: 60., 70., 80. i 90.), w ramach których podejmowano próby syntezy najnowszych dziejów sztuki polskiej.